– A znasz ty kraj, gdzie brzegiem strumieni niezapominajki i kaliny rosną? Gdzie zbóż falami niwa się płomieni, a bory ćmią się jedliną i sosną? Gdzie chmiel złociste rozwiesza festony po szczytach olszyn, usrebrzonych

Czytając o Józefie Piłsudskim niejednokrotnie trudno się oprzeć wrażeniu, że się ma przed oczyma Sienkiewiczowski opis Nerona w Quo vadis. Oto pławiący się w oparach wazeliny pośród chóru pochlebców próżny

Współczesna historiografia notuje dwie wojny światowe w dziejach ludzkości – obie w pierwszej połowie XX wieku. Tymczasem uważne pochylenie się nad szeroką panoramą tychże dziejów każe zauważyć ich znacznie więcej.

Nowy Rok Pański 1796 Polacy przywitali inaczej niż dotychczas, przez długie stulecia. Zupełnie inaczej – bo nie we własnym kraju. Owszem, niektórzy z nich doświadczyli tego już ćwierć wieku wcześniej,

Dawno, dawno temu dziecięciem jeszcze będąc – wcześnie czytać nauczonym i pochłaniającym teksty bez miary i opamiętania – zdumiałem się niepomiernie, gdzieś przeczytawszy (a jakże!), iż ktoś na pytanie, jaką

Najkrótszą i najbardziej konkretną definicję władzy znajdujemy w Ewangelii. Mówię temu: „Idź!” – a idzie; drugiemu: „Chodź tu!” – a przychodzi; a słudze: „Zrób to!” – a robi – wyznaje

My, Polacy, mamy z honorem nie lada kłopot. Tak bowiem wrósł w nasze narodowe DNA, że stał się wręcz genem dominującym, który – zgodnie z prawem natury – determinuje cechy.

Mają od sześciu do dwudziestu lat i są więźniami. Uwięzieni w systemie szkolnictwa z dwunastoletnim wyrokiem oddają najlepsze godziny dnia instytucji, która w zamian nie daje im nic (oprócz złudzenia).

Dlaczego nie nazywasz mnie Królową Polski? – zapytała 14 sierpnia 1608 roku Najświętsza Maryja Panna sędziwego włoskiego jezuitę Giulia Mancinellego z Neapolu. – Ja to królestwo bardzo umiłowałam i wielkie

Będziecie święcić pięćdziesiąty rok, oznajmijcie wyzwolenie w kraju dla wszystkich jego mieszkańców. Będzie to dla was jubileusz – każdy z was powróci do swej własności i każdy powróci do swego

Miliardy myśli. Miliony słów. Sto tysięcy stronic. Trzydzieści tysięcy roboczogodzin. Osiem tysięcy grafik. Cztery tysiące tekstów. Trzysta trzydzieścioro autorów. Dwieście osiemdziesiąt wywiadów. Sto numerów. Osiemdziesięcioro autorów zagranicznych. Siedemdziesięcioro autorów regularnie